Υπάρχουν στιγμές στη γονεϊκότητα που σε κάνουν να παγώσεις. Το παιδί σου θυμώνει, σηκώνει το χέρι και σε χτυπά. Η πρώτη σκέψη είναι συνήθως πως κάτι δεν έχεις κάνει σωστά. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η συμπεριφορά είναι αρκετά συνηθισμένη στα πρώτα χρόνια της ζωής. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει την ικανότητα να διαχειρίζονται έντονα συναισθήματα όπως η απογοήτευση
Όσο το παιδί είναι θυμωμένο, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μαθήματα ή παρατηρήσεις. Περίμενε να ηρεμήσει και τότε συζήτησε μαζί του τι συνέβη. Βοήθησέ το να βάλει όνομα σε αυτό που ένιωσε και δείξε του ότι ο θυμός είναι φυσιολογικός, όχι όμως και το χτύπημα. Μαζί μπορείτε να σκεφτείτε εναλλακτικούς τρόπους εκτόνωσης, όπως βαθιές αναπνοές, μια αγκαλιά, ζωγραφική, ένα μαξιλάρι που μπορεί να πιέσει ή απλώς να πει δυνατά «είμαι θυμωμένος». Αυτές οι μικρές πρακτικές δε φέρνουν αποτέλεσμα από τη μια μέρα στην άλλη, όμως χτίζουν σταδιακά αυτοέλεγχο. Μην πιέζεις για μια συγγνώμη αν βλέπεις ότι το παιδί δεν είναι ακόμη έτοιμο να καταλάβει τι έκανε. Πιο σημαντικό είναι να αποκτήσει τα εργαλεία που θα το βοηθήσουν να αντιδρά διαφορετικά την επόμενη φορά.
Τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερο από αυτά που βλέπουν
Όσο κι αν προσπαθείς, θα υπάρξουν ημέρες που θα χάσεις την υπομονή σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες ως γονιός. Αντίθετα, όταν αναγνωρίζεις το λάθος σου και λες «Λυπάμαι που φώναξα, θα προσπαθήσω να το κάνω καλύτερα», διδάσκεις στο παιδί κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από την τελειότητα. Του δείχνεις ότι όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη και μπορούν να τα διορθώνουν. Το σημαντικότερο μάθημα δεν είναι να μη θυμώσει ποτέ, αλλά να μάθει πως ακόμη και τα πιο δυνατά συναισθήματα μπορούν να εκφραστούν χωρίς βία. Όταν μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχουν ξεκάθαρα όρια, αλλά και κατανόηση, αποκτά σταδιακά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ενσυναίσθηση. Έτσι, κάθε δύσκολη στιγμή μετατρέπεται σε μια ευκαιρία να χτίσει δεξιότητες που θα το ακολουθούν σε όλες τις μελλοντικές του σχέσεις.
Δεν υπάρχουν γονείς που βρίσκουν πάντα την ιδανική αντίδραση, όπως δεν υπάρχουν και παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς ξεσπάσματα. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η συνέπεια, η υπομονή και η διάθεση να παραμένεις δίπλα στο παιδί ακόμη κι όταν η συμπεριφορά του σε δυσκολεύει. Κάθε φορά που επιλέγεις να βάλεις ένα σταθερό όριο χωρίς να το ταπεινώσεις, του δείχνεις ότι η αγάπη δεν χάνεται στις δύσκολες στιγμές. Του διδάσκεις ότι τα συναισθήματα έχουν θέση μέσα στη σχέση σας, αρκεί να εκφράζονται με τρόπο που δεν πληγώνει κανέναν. Αυτή είναι μια δεξιότητα που δεν θα το βοηθήσει μόνο στην παιδική ηλικία, αλλά και στις φιλίες, στις συνεργασίες και στις σχέσεις που θα δημιουργήσει ως ενήλικας. Και αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική παρακαταθήκη που μπορείς να του αφήσεις.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock