Υπάρχει μια περίεργη παρεξήγηση γύρω από τη δημιουργικότητα
Η γνωστική ευελιξία δεν βοηθά μόνο στη δημιουργικότητα, αλλά και στις σχέσεις, στη δουλειά, ακόμη και στον τρόπο που μιλάς στον εαυτό σου. Ένας άνθρωπος που μπορεί να δει διαφορετικές οπτικές έχει περισσότερη ενσυναίσθηση, λιγότερη ακαμψία και μεγαλύτερη ψυχραιμία στις δυσκολίες. Σκέψου πόσοι καβγάδες ξεκινούν επειδή δύο άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο μία σωστή ερμηνεία. Η ευέλικτη σκέψη επιτρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθείς αν υπάρχει κάτι που δεν είδες. Το ίδιο συμβαίνει και στη δημιουργική διαδικασία. Οι συγγραφείς που γράφουν καλά, οι μουσικοί που εξελίσσονται, οι άνθρωποι που βρίσκουν πρωτότυπες λύσεις, συνήθως δεν φοβούνται να αλλάξουν κατεύθυνση. Δεν ερωτεύονται την πρώτη ιδέα τους. Την εξερευνούν, τη χαλάνε, τη φτιάχνουν ξανά. Κι αυτό είναι απελευθερωτικό. Γιατί ξαφνικά δεν ζεις μέσα σε ένα στενό “έτσι είμαι εγώ”, αλλά μέσα σε μια πιο ζωντανή εκδοχή του εαυτού σου που συνεχίζει να μετακινείται, να παρατηρεί και να μαθαίνει.
Η δημιουργικότητα τελικά δεν είναι πολυτέλεια για καλλιτέχνες ούτε χαρακτηριστικό λίγων “χαρισματικών” ανθρώπων. Είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο με λίγο περισσότερο χώρο μέσα στο μυαλό σου. Να μην πανικοβάλλεσαι όταν κάτι αλλάζει, να μη θεωρείς ότι υπάρχει μία μόνο λύση, μία μόνο διαδρομή ή μία μόνο εκδοχή του εαυτού σου. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό πριν ακόμη μάθουν γραφή και ανάγνωση. Γι’ αυτό μπορούν να μετατρέψουν ένα σεντόνι σε κάστρο και μια βαρετή Κυριακή σε ιστορία που θα θυμούνται για χρόνια. Όσο μεγαλώνεις, η ζωή προσπαθεί να σε κάνει πιο πρακτικό, πιο γρήγορο, πιο “σωστό”. Η δημιουργικότητα όμως ανθίζει αλλού, σε εκείνο το μικρό σημείο όπου αφήνεις χώρο για περιέργεια, παιχνίδι και διαφορετικές πιθανότητες. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της υπόθεσης. Ότι ο εγκέφαλος δεν σταματά να αλλάζει επειδή μεγάλωσες. Αρκεί να συνεχίσεις να του δίνεις λόγους να ανοίγεται λίγο περισσότερο κάθε μέρα.
Κεντρική εικόνα και εικόνες άρθρου: iStock