Μπαίνεις σε μια σχέση και κάπου στην πορεία αρχίζεις να μετράς διαφορές
Είναι παρηγορητικό να πιστεύεις ότι αν βρεις κάποιον «σαν εσένα», όλα θα στρώσουν. Όμως η ομοιότητα από μόνη της δεν σε προστατεύει από απογοητεύσεις, παρεξηγήσεις ή συναισθηματική φθορά. Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν παρόμοιο χαρακτήρα και παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύονται εξίσου. Γιατί η σχέση δεν είναι μαθηματική πράξη. Δεν λειτουργεί με ίδιες μεταβλητές. Αυτό που φαίνεται να μετράει περισσότερο είναι το πόσο καλά διαχειρίζεσαι εσύ τον εαυτό σου. Πώς μιλάς όταν κάτι σε ενοχλεί, πώς αντέχεις τη ματαίωση, πώς ζητάς αυτά που χρειάζεσαι. Αν αυτά λείπουν, καμία ομοιότητα δεν σώζει τη σχέση. Αν υπάρχουν, τότε ακόμα και οι διαφορές μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά και όχι διαλυτικά.
Δεν σε χαλάει ο άλλος, σε δυσκολεύει ο τρόπος σου
Είναι πιο εύκολο να δείχνεις τον χαρακτήρα του άλλου ως πηγή των προβλημάτων. Να λες ότι αν ήταν λιγότερο αυτό ή περισσότερο εκείνο, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Όμως πολλές φορές η δυσαρέσκεια δεν έρχεται από τον σύντροφο, αλλά από το πώς φιλτράρεις εσύ τη σχέση. Άνθρωποι με έντονη εσωτερική ένταση, άγχος ή ανάγκη ελέγχου τείνουν να βιώνουν τις σχέσεις πιο βαριά. Όχι επειδή οι σχέσεις τους είναι χειρότερες, αλλά επειδή τις ζουν με περισσότερη πίεση. Από την άλλη, άνθρωποι πιο οργανωμένοι και σταθεροί συχνά νιώθουν πιο άνετα μέσα στη μακροχρόνια συνύπαρξη. Όχι επειδή έχουν τέλειο σύντροφο, αλλά επειδή ο τρόπος τους ταιριάζει καλύτερα στη δομή μιας σχέσης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η παρηγοριά σε όλο αυτό είναι ότι η προσωπικότητα δεν είναι πέτρα. Δεν γεννήθηκες έτσι και τελείωσε. Μπορείς να δουλέψεις τον τρόπο που σκέφτεσαι, που αντιδράς, που επικοινωνείς. Μπορείς να γίνεις λίγο πιο ήρεμος, λίγο πιο συνεπής, λίγο πιο συνειδητός μέσα στη σχέση. Και αυτό έχει μεγαλύτερη δύναμη από το να ψάχνεις κάποιον που να σου μοιάζει απόλυτα. Η σχέση δεν ζητά καθρέφτες, ζητά ανθρώπους που έχουν επίγνωση του εαυτού τους. Και εκεί ξεκινά η πραγματική αλλαγή.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock