
Για χρόνια έμαθες να αντιμετωπίζεις τη «σπίθα» σαν ερωτικό τεστ ταχύτητας. Αν δεν ένιωθες πεταλούδες από το πρώτο ποτό, αν δεν έχανες τον ύπνο σου από το πρώτο μήνυμα, θεωρούσες ότι κάτι λείπει. Μόνο που οι πεταλούδες δεν είναι πάντοτε έρωτας. Μερικές φορές είναι άγχος, ανασφάλεια ή η γνώριμη έλξη προς κάποιον που δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμος. Σήμερα το slow burn love
Αργά δεν σημαίνει ασαφώς
Το slow burn love δεν είναι situationship με καλύτερο φωτισμό. Το να προχωράς αργά δεν σημαίνει ότι δέχεσαι μισές απαντήσεις, εξαφανίσεις ή μήνες αβεβαιότητας. Σημαίνει ότι δεν βιάζεσαι να ονομάσεις κάτι πριν το γνωρίσεις, ενώ ταυτόχρονα επικοινωνείς καθαρά. Μπορείς να πεις ότι ενδιαφέρεσαι, ότι θέλεις να συνεχίσεις και ότι χρειάζεσαι συνέπεια, χωρίς να ζητάς σχέδιο πενταετίας στο τρίτο ραντεβού. Πρόσεξε τη διαφορά ανάμεσα στον χρόνο που χτίζει οικειότητα και στον χρόνο που απλώς παρατείνει τη σύγχυση. Στην πρώτη περίπτωση βλέπεις εξέλιξη, περισσότερη εμπιστοσύνη και αμοιβαία προσπάθεια. Στη δεύτερη περιμένεις διαρκώς να αποφασίσει κάποιος αν σε θέλει. Η υπομονή είναι χρήσιμη, η συναισθηματική αναμονή χωρίς προορισμό δεν είναι ρομαντισμός.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να απορρίψεις τη σπίθα, ούτε να αντιμετωπίζεις κάθε ήρεμο ραντεβού σαν προάγγελο μεγάλης αγάπης. Χρειάζεται να επανεξετάσεις τι θεωρείς ερωτική επιτυχία. Ίσως η υγιής σύνδεση να μη σε κάνει να κοιτάζεις το κινητό κάθε τρία λεπτά, αλλά να σε βοηθά να το ξεχνάς πάνω στο τραπέζι. Ίσως να μη σε αναστατώνει, αλλά να σε ξεκουράζει χωρίς να γίνεται βαρετή. Το slow burn love σου δίνει χώρο να ξεχωρίσεις τον πραγματικό άνθρωπο από την ιστορία που έγραψες γι’ αυτόν πριν τον γνωρίσεις. Και αυτή η πιο αργή ματιά δεν μειώνει τον ρομαντισμό. Τον κάνει πιο απαιτητικό, επειδή σου ζητά να ερωτευτείς αυτό που υπάρχει πραγματικά και όχι μόνο αυτό που φαντάστηκες.
Κεντρική εικόνα και εικόνες άρθρου: iStock

