Αν έχεις νιώσει ποτέ το στομάχι σου να σφίγγεται μετά από μια απόρριψη
Αγαπώ τον εαυτό μου, λέμε συχνά. Όμως η αληθινή αυτοαγάπη δεν είναι ρομαντική πρόταση, είναι πράξη φροντίδας, ειδικά στις δύσκολες στιγμές. Εκεί που το ένστικτο σε σπρώχνει να θυμώσεις, να πιεις, να χαθείς, εκεί ακριβώς χρειάζεται να κάνεις το αντίθετο: να μείνεις. Να κάτσεις μαζί με τη λύπη σου, να τη νιώσεις και να της μιλήσεις με τρυφερότητα. Αν σου φαίνεται παράξενο, σκέψου πώς θα παρηγορούσες ένα παιδί που κλαίει. Δε θα του φώναζες να το ξεπεράσει. Θα το αγκάλιαζες. Αυτό χρειάζεται και το δικό σου μέσα παιδί: ένα άγγιγμα, λίγη καλοσύνη και τη σιωπηλή υπόσχεση πως δεν θα το εγκαταλείψεις επειδή κάποιος άλλος το έκανε.
Η απόρριψη ως πύλη αυτογνωσίας
Μπορεί να μην το πιστεύεις τώρα, αλλά η απόρριψη είναι ένα απίστευτο εργαλείο αυτογνωσίας. Σου δείχνει καθαρά τι χρειάζεσαι, τι αντέχεις και τι δε θα ανεχτείς ξανά. Είναι σαν καθρέφτης που, όσο κι αν δεν σου αρέσει η εικόνα, σε βοηθά να δεις πού χρειάζεσαι φως. Μέσα από τον πόνο αυτόν μπορείς να μάθεις να αυτορρυθμίζεσαι, να ηρεμείς το σώμα σου, να επαναφέρεις την αναπνοή σου. Αντί να βυθιστείς στη ρουτίνα του “δεν αξίζω”, δοκίμασε να κάνεις κάτι απλό αλλά βαθιά θεραπευτικό: κλείσε τα μάτια, πάρε μια ανάσα, χάιδεψε τα μπράτσα σου, άκου λίγη μουσική, γράψε ό,τι νιώθεις. Δε χρειάζεται να ξεπεράσεις τον πόνο. Αρκεί να τον κρατήσεις τρυφερά ώσπου να μαλακώσει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όσο κι αν πονάει, η απόρριψη δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή μιας πιο καθαρής σχέσης με τον εαυτό σου. Κάθε φορά που κάποιος σε αφήνει, σου δίνεται η ευκαιρία να μείνεις εσύ μαζί σου, λίγο πιο ώριμος, λίγο πιο σοφός, λίγο πιο ελεύθερος. Γιατί τελικά η πιο σταθερή αγάπη που μπορείς να έχεις είναι αυτή που δεν φεύγει ποτέ: η δική σου. Κι αν τη φροντίσεις, δεν υπάρχει καμία απόρριψη που να μπορεί πραγματικά να σε ρίξει κάτω.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock