Υπάρχει μια παράξενη στιγμή που τη γνωρίζεις μόνο αν είσαι γονιός. Εκείνη η στιγμή που βγαίνεις από το σπίτι και, για λίγα λεπτά, δεν ακούς κανέναν να φωνάζει το όνομά σου. Δεν υπάρχει κάποια επείγουσα ερώτηση για το πού είναι οι κάλτσες, δεν υπάρχει ένα ποτήρι που έπεσε, ούτε ένα «μαμά, κοίτα τι έφτιαξα». Μόνο σιωπή. Στην αρχή αυτή η σιωπή σε ξαφνιάζει. Μετά αρχίζεις να αναπνέεις διαφορετικά, σαν να ανοίγει λίγο ο χώρος γύρω σου. Αν είσαι μαμά, έχεις μάθει να λειτουργείς με μια μόνιμη εσωτερική εγρήγορση, ένα ραντάρ που πιάνει κάθε ήχο, κάθε ανάγκη, κάθε μικρή κρίση της καθημερινότητας. Όταν λοιπόν για λίγο αυτό το ραντάρ χαμηλώνει ένταση, ο οργανισμός σου το καταλαβαίνει πριν το καταλάβεις εσύ. Και κάπου εκεί γεννιέται ένα συναίσθημα που πολλές γυναίκες δυσκολεύονται να παραδεχτούν. Ότι αυτή η μικρή απόσταση δεν είναι αδιαφορία
Η μητρότητα είναι μια τεράστια εμπειρία, όμως δεν είναι ολόκληρη η προσωπικότητά σου. Πριν γίνεις μητέρα υπήρχαν ενδιαφέροντα, σκέψεις, επιθυμίες, μικρές συνήθειες που σε έκαναν να νιώθεις ο εαυτός σου. Κάποια από αυτά μένουν στην άκρη όταν η καθημερινότητα γεμίζει με σχολικές τσάντες, δραστηριότητες και υποχρεώσεις. Ο χρόνος που περνάς μόνη σου λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι αυτά τα κομμάτια δεν χάθηκαν. Μπορεί να διαβάσεις μερικές σελίδες από ένα βιβλίο χωρίς να σε διακόψει κανείς, να ακούσεις μουσική που δεν έχει σχέση με παιδικά τραγούδια ή απλώς να παρατηρήσεις τον κόσμο γύρω σου χωρίς να τρέχεις. Αυτές οι στιγμές επανασυνδέουν τη γυναίκα με τον εαυτό της. Και αυτό δεν είναι εγωιστικό. Αντίθετα, όταν θυμάσαι ποια είσαι, μπορείς να επιστρέψεις στο σπίτι με περισσότερη ηρεμία, περισσότερη ενέργεια και μια πιο ανοιχτή καρδιά.
Γιατί οι μικρές αποστάσεις κάνουν καλό και στη σχέση με το παιδί
Η σχέση με το παιδί δεν δυναμώνει μόνο μέσα από τη συνεχή παρουσία αλλά και μέσα από τις μικρές απουσίες. Όταν λείπεις για λίγο, το παιδί έχει την ευκαιρία να στραφεί και σε άλλους ανθρώπους, να αναπτύξει αυτονομία, να νιώσει ότι μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να σε έχει δίπλα του κάθε δευτερόλεπτο. Αυτή η εμπειρία είναι σημαντική για την ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα, δημιουργεί έναν κύκλο προσμονής. Όταν επιστρέφεις, υπάρχει χαρά, αγκαλιές, ιστορίες για όσα συνέβησαν όσο έλειπες. Η σχέση γεμίζει ξανά με ζωντάνια. Οι ειδικοί μιλούν συχνά για την αξία του “good enough parent”, του γονιού που δεν είναι συνεχώς τέλειος ή διαθέσιμος αλλά αρκετά παρών ώστε να προσφέρει ασφάλεια. Οι μικρές αποστάσεις, λοιπόν, δεν αποδυναμώνουν τον δεσμό. Τον κάνουν πιο υγιή, γιατί αφήνουν χώρο τόσο στο παιδί όσο και σε σένα να αναπνεύσετε.
Και όταν επιστρέφεις στο σπίτι, συμβαίνει κάτι πολύ απλό αλλά βαθιά ουσιαστικό. Η καθημερινότητα συνεχίζεται, οι φωνές, τα γέλια, οι ερωτήσεις, το μικρό χάος που δημιουργεί ένα παιδί γεμίζουν ξανά τον χώρο. Όμως εσύ δεν είσαι ακριβώς η ίδια όπως πριν βγεις από την πόρτα. Έχεις πάρει μια μικρή απόσταση από τη ρουτίνα και αυτή η απόσταση σου επιτρέπει να τη δεις αλλιώς. Το παιδί σου δεν χρειάζεται μια εξαντλημένη εκδοχή σου που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί να είναι παρών, ζεστός και αληθινός. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου λίγο χρόνο, δεν απομακρύνεσαι από τη μητρότητα. Την προστατεύεις. Γιατί η φροντίδα προς τους άλλους δεν μπορεί να αντέξει για πολύ αν δεν υπάρχει λίγη φροντίδα και προς τον εαυτό σου. Και αυτή η απλή συνειδητοποίηση έχει τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητά σου.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock