Η τρίμηνη σχέση που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή σου

Υπάρχει μια κατηγορία σχέσεων που κρατά λίγο

Διαβάστε επίσης:Το πέρασμα από το «μαζί συνέχεια» στο «μαζί αληθινά»

Οι τρεις μήνες είναι ύπουλοι γιατί συνήθως βρίσκεσαι ακόμη στη φάση της εξιδανίκευσης. Δεν έχεις προλάβει να δεις τον άλλον βαρετό, δύσκολο ή απλώς ανθρώπινο. Δεν έχετε τσακωθεί σοβαρά, δεν έχεις απογοητευτεί από μικρές καθημερινές λεπτομέρειες. Άρα, όταν τελειώνει, δε χάνεις μόνο έναν άνθρωπο, χάνεις και μια φαντασίωση. Αυτό που πονάει περισσότερο δεν είναι τόσο αυτός που έφυγε, όσο αυτό που νόμιζες ότι θα γίνει. Ο εγκέφαλός σου συμπληρώνει τα κενά μόνος του, φτιάχνει σενάρια, ταξίδια, στιγμές που δεν έζησες ποτέ. Κι όταν όλα αυτά καταρρεύσουν μαζί, η απώλεια μοιάζει δυσανάλογα μεγάλη.

Η παγίδα του να ακυρώνεις τον πόνο σου

Διαβάστε επίσης:Αγάπη ή ανάγκη; Το τεστ ετοιμότητας πριν τη δέσμευση

Το πιο επικίνδυνο σημείο έρχεται μετά, όταν λες στον εαυτό σου ότι υπερβάλλεις. Ότι δεν «δικαιούσαι» να πονάς τόσο, γιατί δεν ήταν κάτι σοβαρό. Κι έτσι δεν δίνεις χώρο στο συναίσθημα να περάσει, να καταλαγιάσει, να φύγει. Το κρίνεις, το μαζεύεις, το σπρώχνεις κάτω από το χαλί. Μόνο που ό,τι δεν επεξεργάζεσαι, μένει. Μια σύντομη σχέση μπορεί να ενεργοποιήσει βαθιά θέματα, φόβο απόρριψης, ανάγκη επιβεβαίωσης, παλιά τραύματα. Αν δεν τα αναγνωρίσεις, θα τα κουβαλήσεις στην επόμενη ιστορία, με άλλο όνομα και ίδιο σενάριο.

Στο τέλος, αυτό το τρίμηνο δεν ήταν χάσιμο χρόνου, ήταν μάθημα συμπυκνωμένο. Σου έδειξε πώς αντιδράς στην αβεβαιότητα, τι σε τραβάει, πού επενδύεις περισσότερο απ’ όσο παίρνεις. Αντί να το μικραίνεις, κοίταξέ το με ειλικρίνεια. Όχι για να μείνεις κολλημένος εκεί, αλλά για να φύγεις λίγο πιο συνειδητός. Και ναι, μπορεί να άργησες να το ξεπεράσεις, αλλά ίσως αυτό να σημαίνει ότι έμαθες κάτι που άξιζε.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock