Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που νιώθεις ότι ό,τι και να πεις, το παιδί σου θα κάνει το αντίθετο. Δεν είναι ότι δεν σε ακούει, είναι ότι αρχίζει να χτίζει τη δική του ανεξαρτησία
Δεν χρειάζεται να το κάνεις περίπλοκο. Θέλει ελαφρύ τόνο, λίγο χιούμορ και καθόλου αυστηρότητα. Αν το παιδί σου δεν θέλει να φάει, μπορείς να πεις ότι αυτό το φαγητό είναι μόνο για μεγάλους ή ότι μάλλον δεν θα το αγγίξει κανείς. Αν δεν θέλει να πάει για μπάνιο, μπορείς να προσποιηθείς ότι βιάζεσαι να πας εσύ πρώτος. Το μυστικό είναι να μην ακουστείς ειρωνικός ή πιεστικός. Αν το κάνεις σαν παιχνίδι, θα σε ακολουθήσει. Αν το κάνεις σαν τεχνική, θα το καταλάβει και θα σταματήσει να πιάνει. Είναι λεπτή γραμμή, αλλά όταν τη βρεις, αλλάζει όλη η καθημερινότητα.
Τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσεις
Όσο δελεαστικό κι αν είναι να το χρησιμοποιείς συνέχεια, χρειάζεται μέτρο. Δεν είναι λύση για τα πάντα, ούτε τρόπος να αποφύγεις την ξεκάθαρη επικοινωνία. Υπάρχουν στιγμές που το παιδί χρειάζεται σαφή όρια, όχι παιχνίδι. Επίσης, αν το παρακάνεις, χάνει τη δύναμή του. Το παιδί μαθαίνει το μοτίβο και σταματά να ανταποκρίνεται. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μην νιώσει ότι το κοροϊδεύεις. Η σχέση σας βασίζεται στην εμπιστοσύνη και αυτό δεν το διαπραγματεύεσαι. Χρησιμοποίησέ το σαν εργαλείο, όχι σαν μόνιμη στρατηγική.
Δεν υπάρχει ένας τρόπος που να δουλεύει σε όλα τα παιδιά και σε όλες τις στιγμές. Η «ανάποδη» τακτική είναι απλώς ένα ακόμα εργαλείο στο καθημερινό σου ρεπερτόριο. Άλλες φορές θα σε σώσει και άλλες θα πέσει στο κενό. Αυτό που έχει σημασία είναι να παρατηρείς, να προσαρμόζεσαι και να κρατάς μια επαφή με το παιδί σου που δεν βασίζεται στην ένταση αλλά στην κατανόηση. Όταν αρχίζεις να βλέπεις τη συμπεριφορά του όχι σαν πρόβλημα αλλά σαν μήνυμα, αλλάζει και ο τρόπος που αντιδράς. Και κάπου εκεί, μέσα σε μικρές καθημερινές στιγμές, χτίζεται μια σχέση που δεν χρειάζεται φωνές για να λειτουργήσει.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock