Κάθε Σεπτέμβρη, μαζί με τα σχολικά τετράδια, εμφανίζεται και το μεγάλο ερώτημα, ποια εξωσχολική δραστηριότητα
Το είδος της δραστηριότητας έχει σημασία, αλλά συχνά ο δάσκαλος καθορίζει αν το παιδί θα την αγαπήσει ή θα αρχίσει να βρίσκει δημιουργικές δικαιολογίες για να μην πάει. Αναζήτησε έναν άνθρωπο που σέβεται την ηλικία και τον ρυθμό των παιδιών, ενθαρρύνει την προσπάθεια και δεν βασίζει το μάθημα στον φόβο, στη σύγκριση ή στην ταπείνωση. Ρώτησε πώς αντιμετωπίζονται τα λάθη, πόσα παιδιά έχει κάθε τμήμα και αν υπάρχει δυνατότητα δοκιμαστικού μαθήματος. Παρατήρησε και το ίδιο το παιδί μετά το μάθημα. Δεν χρειάζεται να βγαίνει κάθε φορά ενθουσιασμένο σαν να μόλις κέρδισε μετάλλιο, χρειάζεται όμως να νιώθει ασφαλές, αποδεκτό και πρόθυμο να επιστρέψει. Η πειθαρχία μπορεί να συνυπάρχει με τη χαρά, δεν χρειάζεται να της μοιάζει με τιμωρία.
Η επιλογή εξωσχολικής δραστηριότητας δεν είναι συμβόλαιο για το μέλλον του παιδιού ούτε πρόβλεψη για το ταλέντο που θα αναπτύξει. Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του, να δοκιμάσει, να δυσκολευτεί, να συνεργαστεί και ίσως να ανακαλύψει κάτι που πραγματικά το συγκινεί. Δώσε του χρόνο προσαρμογής, αλλά ξεχώρισε την αρχική αμηχανία από τη σταθερή δυσφορία. Αν ύστερα από ένα λογικό διάστημα η δραστηριότητα εξακολουθεί να το βαραίνει, η αλλαγή δεν σημαίνει αποτυχία. Μαθαίνει και μέσα από όσα δεν του ταιριάζουν. Αυτό που αξίζει να κρατήσεις είναι πως η καλύτερη δραστηριότητα δεν είναι εκείνη που εντυπωσιάζει τους άλλους γονείς, αλλά εκείνη που αφήνει το παιδί λίγο πιο δυνατό, πιο περίεργο για τον κόσμο και περισσότερο ο εαυτός του.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock