Υπάρχουν ζευγάρια που μιλάνε κάθε μέρα και παρ’ όλα αυτά έχουν πάψει να επικοινωνούν εδώ και μήνες. Κι αυτό δεν ξεκινά συνήθως από έναν μεγάλο καβγά, μια προδοσία ή μια θεαματική κρίση. Ξεκινά από μικρά πράγματα
Το πιο άδικο σε πολλές σχέσεις είναι ότι θυμώνουμε με τον άλλον για κάτι που δεν του εξηγήσαμε ποτέ καθαρά. Περιμένεις να καταλάβει μόνος του ότι χρειάζεσαι περισσότερη τρυφερότητα, περισσότερη παρουσία, περισσότερη επιβεβαίωση. Όμως οι άνθρωποι δεν λειτουργούν με τηλεπάθεια, λειτουργούν με πληροφορίες, εμπειρίες και προσωπικά φίλτρα. Αυτό που για σένα είναι προφανές, για κάποιον άλλο μπορεί να μην περνά καν από το μυαλό του. Και ξέρεις κάτι; Δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία. Συχνά σημαίνει ότι απλώς δεν ειπώθηκε ποτέ με τρόπο καθαρό. Οι σχέσεις χαλάνε όταν οι εσωτερικοί μονόλογοι γίνονται πιο δυνατοί από τις πραγματικές κουβέντες. Όταν αντί να πεις “στεναχωρήθηκα”, αρχίζεις να φτιάχνεις ιστορίες μέσα στο κεφάλι σου για το πόσο λίγο σε αγαπά ο άλλος. Κι αυτές οι ιστορίες αποκτούν τόση δύναμη, που κάποια στιγμή συμπεριφέρεσαι σαν να είναι γεγονότα. Εκεί αρχίζει η ψυχική απόσταση, όχι όταν λείπει η αγάπη, αλλά όταν λείπει η διευκρίνιση.
Η αληθινή οικειότητα είναι λίγο άβολη
Υπάρχει μια πολύ ρομαντική ιδέα που λέει πως όταν βρεις “τον σωστό άνθρωπο”, όλα θα ρέουν αβίαστα. Ότι δεν θα χρειάζεται να εξηγείς, να ξεκαθαρίζεις ή να επανέρχεσαι. Μόνο που οι βαθιές σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στη μαγική κατανόηση, αλλά πάνω στην επανάληψη, στις δύσκολες κουβέντες και στη διάθεση να ξανασυστηθείς στον άλλον πολλές φορές μέσα στα χρόνια. Η οικειότητα δεν είναι να σε μαντεύουν συνεχώς σωστά. Είναι να μπορείς να πεις “αυτό με πλήγωσε”, χωρίς να φοβάσαι ότι θα γελοιοποιηθείς ή θα θεωρηθείς υπερβολικός. Είναι επίσης να έχεις την ωριμότητα να ρωτήσεις “τι εννοείς;” αντί να βγάλεις συμπέρασμα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα και να παγώσεις συναισθηματικά για δύο μέρες. Οι άνθρωποι αλλάζουμε διαρκώς. Άρα και οι σχέσεις χρειάζονται συνεχή μετάφραση. Όχι επειδή κάτι πάει λάθος, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά έναν άνθρωπο που δεν ακούει ποτέ αληθινά.
Κάποιες από τις πιο στενάχωρες φράσεις στις σχέσεις είναι το “νόμιζα ότι το ήξερες” και το “δεν μου το είπες ποτέ”. Γιατί εκεί καταλαβαίνεις πως δύο άνθρωποι μπορεί να πέρασαν μήνες δίπλα δίπλα, κουβαλώντας εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Η επικοινωνία δεν είναι αγγαρεία ούτε ψυχολογικό meeting με σημειώσεις και συμπεράσματα. Είναι ο μόνος τρόπος να μη γεμίσει μια σχέση υποθέσεις. Και οι υποθέσεις είναι επικίνδυνες, γιατί συνήθως γράφονται με μελάνι φόβου. Αν θέλεις πραγματική εγγύτητα, χρειάζεται να αντέχεις λίγη αμηχανία, λίγη έκθεση και μερικές κουβέντες που δεν βγαίνουν κομψές. Οι άνθρωποι δένονται όταν νιώθουν ασφαλείς να πουν την αλήθεια τους, όχι όταν παίζουν συνεχώς το παιχνίδι “αν με αγαπούσες, θα το καταλάβαινες μόνος σου”. Εκεί δεν γεννιέται η οικειότητα. Εκεί γεννιούνται οι αποστάσεις.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock