Δεν υπάρχει κομψός τρόπος να τελειώσει μια σχέση, όσο ώριμα κι αν προσπαθήσεις να το δεις. Κάπου ανάμεσα στα “είσαι καλά;” και στα “μου λείπεις”, χάνεις τον εαυτό σου πιο εύκολα απ’ όσο θα ήθελες να παραδεχτείς. Εκεί ακριβώς μπαίνει το no contact
Η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί ακριβώς επειδή είναι δύσκολο. Όταν δεν έχεις καμία επαφή, αναγκάζεσαι να κάτσεις με ό,τι νιώθεις. Δεν υπάρχει το γρήγορο “fix” ενός μηνύματος, ούτε η ψευδαίσθηση ότι κάτι συνεχίζεται. Αυτή η αποσύνδεση βοηθά να ξεκαθαρίσει μέσα σου τι ήταν η σχέση και τι δεν ήταν. Σε προστατεύει από το να επιστρέψεις σε κάτι απλώς επειδή σου είναι οικείο ή επειδή φοβάσαι το κενό. Παράλληλα, σου δίνει χώρο να ξαναβρείς ρυθμό χωρίς τον άλλον, να θυμηθείς πώς είναι να λειτουργείς χωρίς να περιμένεις απάντηση, επιβεβαίωση ή προσοχή. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις αμέσως, αρχίζεις να νιώθεις λίγο πιο ελαφριά, λίγο πιο αυτόνομη. Όχι γιατί έπαψες να νοιάζεσαι, αλλά γιατί σταμάτησες να εξαρτάσαι από την παρουσία του άλλου.
Κι αν “σπάσεις” τον κανόνα;
Ας είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι το έχουμε κάνει. Ένα βράδυ που ένιωσες μόνη, ένα μήνυμα που έστειλες χωρίς πολλή σκέψη, ένα scroll που κράτησε παραπάνω. Δεν σημαίνει ότι απέτυχες ούτε ότι χάλασε όλη η προσπάθεια. Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος και περνάς κάτι δύσκολο. Το θέμα δεν είναι να μην κάνεις ποτέ λάθος, αλλά να μην μείνεις εκεί. Μπορείς να επιστρέψεις στο no contact την επόμενη στιγμή, χωρίς δράμα και χωρίς αυτομαστίγωμα. Κάθε φορά που επιλέγεις ξανά τον εαυτό σου, δυναμώνεις αυτή τη στάση μέσα σου. Σιγά σιγά, η ανάγκη για επαφή μειώνεται, όχι επειδή εξαφανίζεται ο άλλος από τη μνήμη σου, αλλά επειδή παύει να έχει την ίδια δύναμη πάνω σου. Κι αυτό είναι ένα πολύ ουσιαστικό βήμα προς τα μπροστά.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό όριο για το no contact, ούτε κάποιος κανόνας που να λέει πότε τελειώνει. Μπορεί να είναι εβδομάδες, μπορεί και μήνες, ανάλογα με το τι χρειάζεσαι εσύ. Αυτό που έχει σημασία είναι η πρόθεση πίσω από την επιλογή. Δεν το κάνεις για να αποδείξεις κάτι, ούτε για να κερδίσεις κάποιο παιχνίδι. Το κάνεις για να πάρεις πίσω τον εαυτό σου, να επεξεργαστείς αυτό που τελείωσε και να ανοίξεις χώρο για κάτι καινούργιο, όταν θα είσαι πραγματικά έτοιμη. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, αρχίζεις να ακούς ξανά τη δική σου φωνή, αυτή που είχες λίγο ξεχάσει.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock