Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως σε έναν καβγά ή σε μια παρεξήγηση που δεν άξιζε τόσο βάρος, που λες μέσα σου «γιατί αντιδρώ έτσι;». Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ στο δωμάτιο. Είναι και εκείνο το παιδί που ήσουν κάποτε
Έχεις νιώσει ποτέ να αντιδράς σαν να έγινε κάτι τεράστιο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κάτι μικρό; Εκεί μπαίνει το περίφημο “trigger”. Δεν είναι η κατάσταση που σε διαλύει, είναι αυτό που σου θυμίζει. Ένα μήνυμα που δεν ήρθε, ένας τόνος φωνής, μια απόσταση, μπορεί να ενεργοποιήσει παλιά συναισθήματα εγκατάλειψης ή απόρριψης. Το σώμα σου δεν ξεχωρίζει αν είσαι 10 ή 40, αντιδρά όπως έμαθε. Εκεί χρειάζεται μια μικρή παύση μέσα σου, όχι για να καταπιείς το συναίσθημα, αλλά για να το καταλάβεις. Να πεις “αυτό που νιώθω είναι μεγάλο, αλλά μήπως δεν ανήκει μόνο στο τώρα;”. Αυτή η επίγνωση δεν σε κάνει αδύναμο, σε κάνει ελεύθερο. Γιατί αρχίζεις να ξεχωρίζεις τι είναι πραγματικό και τι είναι επανάληψη.
Πώς χτίζεις μια νέα εσωτερική σχέση
Δεν χρειάζεται να αλλάξουν οι άλλοι για να αλλάξει κάτι μέσα σου. Το δύσκολο, αλλά και ουσιαστικό, είναι να αλλάξεις τον τρόπο που σχετίζεσαι εσύ με τον εαυτό σου. Να μάθεις να ξεχωρίζεις τα συναισθήματά σου από των άλλων, να μην μπερδεύεις τη δική σου αξία με τη διάθεση του απέναντι. Να δώσεις στον εαυτό σου αυτό που ίσως δεν πήρες τότε, κατανόηση, αποδοχή, χώρο. Και ναι, να βάλεις όρια χωρίς ενοχές, όχι για να τιμωρήσεις κανέναν, αλλά για να προστατεύσεις την ηρεμία σου. Κάποιες φορές αυτό σημαίνει να μη μιλήσεις για όλα με όλους, ή να μειώσεις την ένταση σε σχέσεις που σε εξαντλούν. Μπορεί να νιώσεις τύψεις, αλλά πολλές φορές οι τύψεις είναι απλώς το σημάδι ότι πας κόντρα σε παλιούς κανόνες που δεν σε εξυπηρετούν πια.
Το να αφήσεις πίσω σου αυτά τα μοτίβα δεν είναι μια απόφαση που παίρνεις μια φορά και τελείωσε. Είναι μια διαδικασία που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που είσαι χωρίς τα φίλτρα του παρελθόντος. Δεν σημαίνει ότι θα πάψεις να επηρεάζεσαι, αλλά ότι θα αρχίσεις να έχεις επιλογή. Και αυτή η επιλογή είναι ό,τι πιο απελευθερωτικό υπάρχει. Γιατί τότε οι σχέσεις σου δεν θα είναι επανάληψη, αλλά δημιουργία. Θα μπορείς να είσαι εκεί χωρίς να χάνεσαι, να αγαπάς χωρίς να φοβάσαι ότι θα εξαφανιστείς. Και κάπου εκεί, πολύ ήσυχα, αρχίζεις να νιώθεις ότι η ζωή σου ανήκει πραγματικά σε σένα.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock