Υπάρχει μια στιγμή που σε πιάνει απροετοίμαστη, είσαι στην πόρτα, αργείς, και το παιδί σου κρέμεται πάνω σου σαν να φεύγεις για πάντα, ενώ ο άλλος γονιός στέκεται δίπλα και μοιάζει… αόρατος. Και κάπου εκεί γεννιούνται τύψεις
Σε αυτή την ηλικία, το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει ότι είναι ξεχωριστή ύπαρξη, αλλά δεν νιώθει ακόμα πλήρως αυτόνομο. Οπότε κάνει κάτι πολύ έξυπνο, δοκιμάζει την ανεξαρτησία του ενώ κρατά ένα «σχοινί ασφαλείας». Η έντονη προτίμηση σε έναν γονιό λειτουργεί σαν αυτό το σχοινί. Παράλληλα, τεστάρει όρια, αντιδράσεις, αντοχές. Αν κάθε φορά που κλαίει, επιστρέφεις αμέσως, μαθαίνει ότι αυτός είναι ο τρόπος να σε φέρνει πίσω. Δεν το κάνει χειριστικά, το κάνει γιατί έτσι δουλεύει ο εγκέφαλός του. Θέλει να νιώσει ότι έχει έλεγχο σε έναν κόσμο που ακόμα τον μπερδεύει. Γι’ αυτό η συνέπεια παίζει τεράστιο ρόλο. Όταν οι ρόλοι μοιράζονται και οι αντιδράσεις είναι σταθερές, το παιδί αρχίζει να νιώθει ασφαλές και με τους δύο γονείς, χωρίς να χρειάζεται να «κρατιέται» από τον έναν.
Πώς φέρνεις ισορροπία χωρίς να πιέζεις το παιδί
Η ισορροπία δεν έρχεται με το ζόρι, έρχεται με μικρές, καθημερινές κινήσεις. Αν θέλεις το παιδί να δεθεί και με τον άλλο γονιό, χρειάζεται να υπάρχει χώρος για αυτή τη σχέση να αναπτυχθεί. Αυτό σημαίνει να αφήνεις χρόνο να μένουν μόνοι τους, να μην παρεμβαίνεις αμέσως στο πρώτο κλάμα, να εμπιστεύεσαι τη διαδικασία. Ρουτίνες όπως το βραδινό παραμύθι ή το μπάνιο μπορούν να μοιραστούν, ώστε το παιδί να συνδέσει και τον άλλο γονιό με φροντίδα και ηρεμία. Μικρές επιτυχίες αξίζουν αναγνώριση, ένα χαμόγελο, μια φράση τύπου «περάσατε ωραία μαζί». Αν υπάρχει δυσκολία στον αποχωρισμό, ξεκίνα σταδιακά, με μικρές αποστάσεις και χρόνο που αυξάνεται. Ένα αγαπημένο αντικείμενο βοηθάει πολύ, λειτουργεί σαν γέφυρα ασφάλειας. Και κάτι σημαντικό, μην παίρνεις προσωπικά τις αντιδράσεις του παιδιού, δεν έχουν να κάνουν με την αξία σου ως γονιός.
Κάποια στιγμή θα φύγεις από το σπίτι και δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει. Και θα το θυμηθείς αυτό, το «μαμά μόνο», και θα σου φανεί σχεδόν τρυφερό. Αυτές οι φάσεις περνάνε, αλλά αφήνουν κάτι πολύ ουσιαστικό πίσω τους, μια σχέση που έχει δοκιμαστεί, που έχει αντέξει ένταση, αποχωρισμούς, μικρές κρίσεις. Αν σταθείς ψύχραιμα, αν δώσεις χώρο και στους δύο γονείς, αν εμπιστευτείς το παιδί σου ότι μπορεί να αγαπά και τους δύο χωρίς να χρειάζεται να διαλέξει, τότε έχεις ήδη κάνει τη δουλειά. Δεν χρειάζονται υπερβολές, ούτε ενοχές, ούτε διορθώσεις της τελευταίας στιγμής. Χρειάζεται παρουσία, σταθερότητα και λίγη υπομονή. Και αυτά, όσο κι αν δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή, τα καταλαβαίνει πολύ καλά.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock