Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στον τρόπο που ένα παιδί πιάνει ένα άδειο κουτί και το αντιμετωπίζει σαν να κρατάει στα χέρια του κάτι πολύτιμο. Εκεί που εσύ βλέπεις χαρτόνι, εκείνο βλέπει ευκαιρία. Κι αυτή η διαφορά δεν είναι απλώς θέμα ηλικίας, είναι θέμα ματιάς. Η φαντασία
Δεν χρειάζεται να στήσεις κάτι περίπλοκο για να ενεργοποιήσεις τη φαντασία του. Το αντίθετο. Οι πιο απλές στιγμές είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη δυναμική. Όταν το μπάνιο γίνεται αποστολή, όταν το φαγητό αποκτά ρόλο σε μια ιστορία, όταν το περπάτημα μετατρέπεται σε εξερεύνηση, τότε το παιδί αρχίζει να βλέπει τον κόσμο αλλιώς. Και μαζί του, σιγά σιγά, αλλάζεις κι εσύ. Η φαντασία δεν είναι μόνο για το παιδί, είναι και ένας τρόπος να σπάσεις τη ρουτίνα χωρίς κόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, η οθόνη χάνει λίγο από τη δύναμή της. Όχι επειδή την απαγορεύεις, αλλά επειδή δεν είναι πια η μόνη ενδιαφέρουσα επιλογή. Όταν το παιδί έχει μάθει να δημιουργεί, δεν χρειάζεται συνεχώς να καταναλώνει.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να καθοδηγείς και στο να περιορίζεις. Και στο παιχνίδι αυτή η γραμμή φαίνεται καθαρά. Αν μπεις για να διορθώσεις, να δείξεις, να οργανώσεις, χάνεται κάτι από τη μαγεία. Αν μπεις για να ακολουθήσεις, τότε ανοίγει ένας κόσμος. Το παιδί δεν χρειάζεται έναν ενήλικα που ξέρει, χρειάζεται έναν ενήλικα που είναι διαθέσιμος. Να καθίσεις δίπλα του, να δεχτείς τους κανόνες του, να παίξεις χωρίς στόχο. Εκεί γεννιέται η πραγματική σύνδεση. Και μέσα από αυτή τη σύνδεση, η φαντασία δυναμώνει. Όχι σαν κάτι αφηρημένο, αλλά σαν εργαλείο που θα το ακολουθεί σε κάθε στάδιο της ζωής του. Γιατί το παιδί που έμαθε να φαντάζεται, μαθαίνει και να βρίσκει δρόμους εκεί που δεν υπάρχουν έτοιμοι.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock