Συχνά τα ζευγάρια που φτάνουν στο γραφείο μου δεν έρχονται επειδή «κάτι φαινόταν εξαρχής λάθος», αλλά ακριβώς επειδή όλα έμοιαζαν ιδανικά. Έτσι συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Ένα ζευγάρι δεκαπέντε χρόνων, με δύο παιδιά, οικονομικά ευκατάστατο, κοινωνικά αποδεκτό και θαυμαστό από το περιβάλλον του, έρχεται αντιμέτωπο με μια αποκάλυψη που κλονίζει συθέμελα την εικόνα του «τέλειου γάμου». Η απιστία δεν εμφανίζεται εδώ ως αιτία, αλλά ως σύμπτωμα· ένα ρήγμα που φέρνει στην επιφάνεια όσα για χρόνια παρέμεναν ανείπωτα.
Το τρίτο πρόσωπο ως φορέας ανείπωτων επιθυμιών
Όταν όμως η ντροπή παίρνει αυτόν τον ρόλο, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται ένα τρίτο πρόσωπο, που λειτουργεί ως φορέας αυτών των ανείπωτων επιθυμιών και της σεξουαλικής εκτόνωσης. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι σαφές: τι είναι προτιμότερο για ένα ζευγάρι; Να μοιραστεί με τον μακροχρόνιο σύντροφό του τις ανάγκες και τις επιθυμίες του ή να βάλει έναν τρίτο ως υποκατάστατο για την εκπλήρωσή τους; Και για να απαντήσω στον φόβο που εκφράστηκε μέσα στη συνεδρία: κανένας δεν «πέφτει στα μάτια» κανενός όταν οι επιθυμίες και οι φαντασιώσεις εκφράζονται με ειλικρίνεια, παραμένουν μέσα στη δυάδα και διαφοροποιούνται ξεκάθαρα από τους υπόλοιπους ρόλους που ένας σύζυγος ή μια σύζυγος έχει μέσα στην οικογενειακή εστία.
Αντίθετα, η σιωπή είναι αυτή που συχνά απομακρύνει και ανοίγει τον δρόμο σε ρήγματα που δύσκολα επουλώνονται. Εξάλλου, μη ξεχνάτε πως η ανάγκη να μην χάσω τον άνθρωπο που με πρόδωσε αλλά εξακολουθώ να τον θέλω στη ζωή μου απαντά στο ερώτημα «τον διώχνω ή τον κρατάω;». Φυσικά, αν τον θέλω, δεν θα τον χαρίσω στον άλλον που τον «έκλεψε» για λίγο και άθελά μου με τη δική μου απουσία…
Αν κάτι σε προβληματίζει ή θες να μάθεις περισσότερα γύρω από τη σεξουαλικότητα και την ψυχική υγεία, επισκέψου το Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας στο askitis.gr ή κάλεσε δωρεάν στη συμβουλευτική γραμμή 210-7797979.