Υπάρχουν έρωτες που δεν τους ζεις απλά, σε καταπίνουν. Δεν είναι εκείνο το ήσυχο, ζεστό συναίσθημα που σε γειώνει, αλλά μια ένταση που σε κρατά σε εγρήγορση
Σε αυτού του τύπου τον έρωτα, ο άλλος δεν είναι απλά σημαντικός, γίνεται το σημείο αναφοράς για όλα. Η διάθεσή σου ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με τη συμπεριφορά του, η καθημερινότητά σου αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το πότε θα εμφανιστεί. Χάνεις λίγο λίγο την αυτονομία σου χωρίς να το καταλάβεις. Δεν είναι ότι το επιλέγεις συνειδητά, είναι ότι παρασύρεσαι από την ένταση και τη σημασία που του δίνεις. Κάπου εκεί αρχίζεις να αγνοείς τις δικές σου ανάγκες, να προσαρμόζεσαι, να δικαιολογείς καταστάσεις που κανονικά δεν θα δεχόσουν. Και όσο περισσότερο επενδύεις, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να κάνεις πίσω. Δεν θέλεις να χάσεις αυτό που έχεις φτιάξει μέσα σου, ακόμη κι αν αυτό δεν υπάρχει πραγματικά έτσι όπως το φαντάζεσαι.
Η διαφορά ανάμεσα στην ένταση και τη σύνδεση
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μάθει να μπερδεύουμε την ένταση με το βάθος. Αν δεν υπάρχει δράμα, αβεβαιότητα ή έντονη επιθυμία, μας φαίνεται ότι κάτι λείπει. Όμως η ουσιαστική σύνδεση δεν βασίζεται σε αυτά. Δεν σε κρατά σε εγρήγορση, σε ηρεμεί. Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι συνεχώς τι σημαίνει κάθε λέξη, σου δίνει χώρο να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να φοβάσαι. Εκεί που υπάρχει πραγματική σχέση, υπάρχει συνέπεια, υπάρχει αμοιβαιότητα, υπάρχει μια αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου κάθε μέρα από την αρχή. Ο εθιστικός έρωτας σε τραβά με την ένταση, η αγάπη σε κρατά με την ασφάλεια. Και όσο λιγότερο το κυνηγάς, τόσο περισσότερο σε βρίσκει.
Αν έχεις βρεθεί σε έναν τέτοιο έρωτα, ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις τι νιώθεις από το τι συμβαίνει πραγματικά. Δεν είναι αδυναμία, είναι ανθρώπινο. Ο εγκέφαλός σου απλά ακολουθεί ένα μοτίβο που έχει μάθει να θεωρεί συναρπαστικό. Το θέμα είναι τι κάνεις από εδώ και πέρα. Μπορείς να αρχίσεις να παρατηρείς τον εαυτό σου, να δεις πού χάνεσαι, πού εξαρτάσαι, πού περιμένεις από τον άλλον να σου δώσει κάτι που χρειάζεται να χτίσεις μέσα σου. Ο έρωτας που αξίζει δεν σε διαλύει για να σε ενώσει μετά, δεν σε κρατά σε αναμονή, δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για τη θέση σου. Είναι εκεί, σταθερός, ήσυχος, και σου επιτρέπει να αναπνέεις κανονικά. Και αυτό, όσο λιγότερο εντυπωσιακό κι αν φαίνεται στην αρχή, είναι τελικά αυτό που μένει.