Δε ξυπνάς ένα πρωί και λες «σήμερα θα είμαι συναισθηματικά διαθέσιμος». Αν συνέβαινε έτσι, οι σχέσεις θα ήταν πολύ πιο απλές και τα ραντεβού πολύ λιγότερο εξαντλητικά. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα
Υπάρχουν περίοδοι που δεν μπορείς να δώσεις γιατί προσπαθείς να κρατήσεις τον εαυτό σου όρθιο. Άγχος, πένθος, εξουθένωση, παλιά τραύματα που δεν έχουν κλείσει, όλα αυτά μειώνουν τη διαθεσιμότητα χωρίς να σου ζητήσουν άδεια. Αν δεν καταλαβαίνεις τι νιώθεις εσύ, πώς να αντέξεις το συναίσθημα του άλλου; Πολλές φορές η απόσταση δεν είναι αδιαφορία αλλά άμυνα. Δεν κλείνεσαι επειδή δεν σε νοιάζει, κλείνεσαι επειδή δεν αντέχεις άλλο βάρος. Και εδώ είναι που μπερδεύουμε τη συναισθηματική ωριμότητα με την υποχρέωση. Δε χρωστάς σε κανέναν πρόσβαση στον εσωτερικό σου κόσμο αν δεν έχεις χώρο.
Πώς καλλιεργείται χωρίς πίεση
Η συναισθηματική διαθεσιμότητα δε χτίζεται με μεγάλες δηλώσεις αλλά με μικρές κινήσεις. Με το να παρατηρείς πότε αποσύρεσαι και γιατί, με το να λες «αυτό με δυσκολεύει» αντί να σωπαίνεις, με το να ζητάς χρόνο αντί να κόβεις την επαφή. Μαθαίνεις να αντέχεις τη δυσφορία, τη δική σου και του άλλου, χωρίς να βιάζεσαι να τη διορθώσεις. Μαθαίνεις να βάζεις όρια χωρίς ενοχές και να ακούς χωρίς να παίρνεις τα πάντα προσωπικά. Η ενσυναίσθηση ξεκινά από μέσα σου και μετά απλώνεται. Και ναι, κάποιες φορές θα φοβηθείς, θα εκτεθείς, θα πεις κάτι αδέξιο. Αυτό όμως είναι σύνδεση, όχι λάθος.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στο τέλος, η συναισθηματική διαθεσιμότητα δεν είναι τίτλος που αποκτάς αλλά σχέση που διατηρείς με τον εαυτό σου και τους άλλους. Δεν είναι δεδομένη γιατί αλλάζεις, κουράζεσαι, μεγαλώνεις και ξαναμαθαίνεις από την αρχή. Όταν όμως υπάρχει πρόθεση, ειλικρίνεια και λίγη αυτογνωσία, τότε γίνεται επιλογή. Και αυτή η επιλογή, όσο εύθραυστη κι αν είναι, κάνει τις σχέσεις πιο αληθινές, πιο ήσυχες και τελικά πιο ανθρώπινες.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock