Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, αποκτάς μια εντυπωσιακή ικανότητα να ανησυχείς για πράγματα που παλιότερα δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν. Ένας βήχας μέσα στη νύχτα, μια δυσκολία στο σχολείο, μια στενοχώρια που το παιδί δεν θέλει να εξηγήσει, μπορούν να γεμίσουν το μυαλό σου ερωτήσεις. Όταν μοιράζεσαι αυτές τις ανησυχίες με τον σύντροφό σου, δεν μεταφέρεις απλώς ένα πρόβλημα προς επίλυση. Του επιτρέπεις να δει τον φόβο
Εσύ μπορεί να θέλεις να συζητήσεις αμέσως, ενώ ο σύντροφός σου ίσως χρειάζεται χρόνο για να επεξεργαστεί όσα συμβαίνουν. Ο ένας μπορεί να σκέφτεται όλα τα πιθανά σενάρια και ο άλλος να επικεντρώνεται αποκλειστικά στα πρακτικά δεδομένα. Αυτές οι διαφορές δεν αποδεικνύουν ότι κάποιος αγαπά περισσότερο ή νοιάζεται λιγότερο για τα παιδιά. Δείχνουν διαφορετικούς τρόπους διαχείρισης του άγχους. Αντί να προσπαθείς να τον κάνεις να ανησυχεί ακριβώς όπως εσύ, προσπάθησε να καταλάβεις τι υπάρχει πίσω από τη στάση του. Ίσως η ψυχραιμία του να ισορροπεί τον φόβο σου και η δική σου παρατηρητικότητα να εντοπίζει όσα εκείνος δεν βλέπει. Μαζί μπορείτε να σχηματίσετε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
Από το «ποιος φταίει» στο «τι χρειάζεται το παιδί»
Οι συζητήσεις για τα παιδιά γίνονται δύσκολες όταν μετατρέπονται σε αξιολόγηση της γονεϊκής επάρκειας. Μια φράση όπως «εσύ το αφήνεις να κάνει ό,τι θέλει» ακούγεται περισσότερο σαν κατηγορία παρά σαν πρόσκληση για συνεργασία. Δοκίμασε να περιγράψεις αυτό που παρατηρείς και να επιστρέφεις στο κοινό σας ζητούμενο. Μπορείς να πεις «βλέπω ότι τελευταία δυσκολεύεται να ηρεμήσει, τι πιστεύεις ότι χρειάζεται από εμάς;». Έτσι, το παιδί δεν γίνεται αφορμή για να ξεσπάσουν παλιές διαφωνίες, αλλά το κέντρο μιας κοινής προσπάθειας. Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε σε κάθε λεπτομέρεια. Χρειάζεται να μπορείτε να διαφωνείτε χωρίς να ακυρώνετε ο ένας τον άλλον και να παίρνετε αποφάσεις που υπηρετούν μια κοινή κατεύθυνση.
Το να μοιράζεστε τις ανησυχίες για τα παιδιά σας δεν σημαίνει ότι πρέπει να βυθίζεστε μαζί στον φόβο. Σημαίνει ότι κανείς δεν χρειάζεται να τον κουβαλά μόνος του. Όταν μιλάς με ειλικρίνεια, ακούς χωρίς ειρωνεία και αφήνεις χώρο στη διαφορετική οπτική, η ανησυχία παύει να λειτουργεί σαν τοίχος ανάμεσά σας. Γίνεται ένα παράθυρο προς όσα έχουν πραγματικά σημασία για τον καθένα. Τα παιδιά δεν χρειάζονται δύο αλάνθαστους γονείς, αυτό θα ήταν άλλωστε κάπως τρομακτικό. Χρειάζονται δύο ανθρώπους που μπορούν να συνεργάζονται, να διορθώνουν την πορεία τους και να παραμένουν συνδεδεμένοι ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα. Κάπως έτσι, μια δύσκολη συζήτηση μπορεί να γίνει μια ήσυχη υπενθύμιση ότι είστε μαζί σε αυτό.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock