Υπάρχει μια στιγμή που σχεδόν κάθε γονιός γνωρίζει καλά. Κάθεσαι στο τραπέζι ενός εστιατορίου, το φαγητό αργεί να έρθει, το παιδί αρχίζει να στριφογυρίζει στην καρέκλα και το κινητό μοιάζει με τη γρηγορότερη λύση του κόσμου. Δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις ενοχές γι’ αυτό. Όλοι έχουμε καταφύγει κάποια στιγμή στην οθόνη για να κερδίσουμε λίγα λεπτά ηρεμίας και να προλάβουμε να φάμε μια μπουκιά ζεστή. Όμως, αν αναρωτιέσαι γιατί κάποια οικογένεια φαίνεται να απολαμβάνει πραγματικά την έξοδό της χωρίς τάμπλετ και βίντεο, η απάντηση δεν βρίσκεται στην «καλύτερη συμπεριφορά» των παιδιών. Συνήθως κρύβεται στην προετοιμασία
Ένα παιδί βαριέται πιο εύκολα όταν νιώθει ότι περιμένει απλώς να περάσει η ώρα. Αντίθετα, όταν συμμετέχει, το τραπέζι μετατρέπεται σε παιχνίδι. Δεν χρειάζονται περίπλοκες δραστηριότητες. Μπορείς να παίξεις παιχνίδια παρατήρησης, να φτιάξετε μαζί μικρές ιστορίες για τους ανθρώπους γύρω σας, να αναζητήσετε αντικείμενα συγκεκριμένου χρώματος ή να κάνετε αστείες ερωτήσεις που οδηγούν σε συζήτηση. Το σημαντικό είναι να δημιουργηθεί σύνδεση. Συχνά πιστεύουμε ότι η οθόνη κρατά το παιδί ήρεμο επειδή το απασχολεί. Στην πραγματικότητα, αυτό που λείπει συνήθως είναι η αλληλεπίδραση. Όταν το παιδί νιώθει ότι αποτελεί ενεργό μέλος της παρέας και όχι κάποιον που απλώς περιμένει να τελειώσουν οι μεγάλοι το φαγητό τους, η εμπειρία αλλάζει αισθητά και για εκείνο και για εσένα.
Λίγη οργάνωση γλιτώνει πολλή γκρίνια
Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη είναι ότι φτάνουμε στο εστιατόριο χωρίς κανένα σχέδιο. Το παιδί πεινάει, δεν ξέρει τι θα φάει, κουράζεται να περιμένει και η ένταση ανεβαίνει γρήγορα. Αν έχεις δει τον κατάλογο από πριν και έχετε ήδη συζητήσει τι θα παραγγείλετε, έχεις αφαιρέσει έναν σημαντικό λόγο γκρίνιας. Παράλληλα, βοηθά να μιλήσεις από πριν για το πώς θα κυλήσει η έξοδος. Όχι σαν διάλεξη, αλλά σαν μια μικρή συμφωνία. Μπορείς επίσης να έχεις μαζί σου ένα μικρό σακουλάκι με μαρκαδόρους, αυτοκόλλητα, κάρτες ή κάποιο αγαπημένο επιτραπέζιο τσέπης. Το μυστικό δεν είναι να γεμίσεις τον χρόνο του παιδιού με αντικείμενα. Είναι να του δώσεις εναλλακτικές που το βοηθούν να παραμείνει παρόν στην εμπειρία.
Οι έξοδοι με παιδιά δεν θα είναι ποτέ απολύτως προβλέψιμες και ίσως αυτό να είναι και το ωραίο της υπόθεσης. Κάποιες φορές όλα θα κυλήσουν ομαλά και άλλες θα φύγεις βιαστικά αφήνοντας πίσω μισό πιάτο πατάτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Σημαίνει ότι μεγαλώνεις παιδιά, όχι μικρούς ενήλικες. Όσο περισσότερο βλέπεις το εστιατόριο ως μια ευκαιρία μάθησης και όχι ως μια δοκιμασία που πρέπει να περάσετε με άριστα, τόσο πιο χαλαρή γίνεται η εμπειρία. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τη συμμετοχή, τις επαναλήψεις και τις μικρές νίκες. Και κάπου ανάμεσα στις ερωτήσεις, στα παιχνίδια, στα ψίχουλα πάνω στο τραπέζι και στα αυθόρμητα γέλια, ανακαλύπτεις ότι το πιο ήρεμο γεύμα δεν είναι απαραίτητα εκείνο στο οποίο επικρατεί απόλυτη σιωπή, αλλά εκείνο στο οποίο όλοι νιώθουν ότι ανήκουν στην ίδια παρέα.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock