Υπάρχει μια ηλικία που το παιδί σου σταματά να πέφτει κάτω στο σούπερ μάρκετ επειδή δεν πήρες γλειφιτζούρι, αλλά ξεκινά να σου απαντά με ένα βλέμμα που θυμίζει κουρασμένο έφηβο Δευτέρα πρωί. Και κάπου εκεί λες μέσα σου, «τι έγινε τώρα;». Το παιδί που μέχρι χθες σου έλεγε τα πάντα, ξαφνικά ξεχνά να μαζέψει τις κάλτσες του, κάνει ότι δεν ακούει όταν το φωνάζεις και έχει μια μικρή αλλά σταθερή αντίσταση
Υπάρχει ένας μύθος ότι τα παιδιά θέλουν απόλυτη ελευθερία. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα παιδιά ηρεμούν όταν ξέρουν τι ισχύει. Μπορεί να γκρινιάζουν για τους κανόνες, αλλά οι ξεκάθαρες γραμμές τα βοηθούν να νιώθουν ασφαλή. Το θέμα είναι ο τρόπος. Άλλο «πόσες φορές θα στο πω;» και άλλο «η συμφωνία μας είναι ότι μαζεύεις τα πράγματά σου πριν ανοίξει η τηλεόραση». Τα παιδιά αυτής της ηλικίας ανταποκρίνονται πολύ καλύτερα όταν ξέρουν εκ των προτέρων τι περιμένεις από αυτά και ποιες θα είναι οι συνέπειες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Και οι συνέπειες χρειάζεται να έχουν λογική, όχι τιμωρητική διάθεση. Αν παίζει μπάλα μέσα στο σπίτι, η μπάλα φεύγει για λίγο. Όχι επειδή «είσαι κακό παιδί», αλλά επειδή κάποιος μπορεί να φάει το βάζο στο κεφάλι και να ψάχνεις μετά ψυχραιμία και σφουγγαρίστρα μαζί. Επίσης, πολλές φορές αυτό που μοιάζει με ανυπακοή είναι απλώς δυσκολία. Ένα παιδί που αποφεύγει τα μαθήματα μπορεί να ντρέπεται επειδή δεν καταλαβαίνει μαθηματικά και όχι επειδή θέλει να σε εκνευρίσει.
Μερικές μάχες πραγματικά δεν αξίζουν
Κάπου ανάμεσα στο «φόρα ζακέτα» και στο «γιατί το δωμάτιό σου μοιάζει με εγκαταλελειμμένο escape room», υπάρχει μια σημαντική αλήθεια. Δεν χρειάζεται να διορθώνεις τα πάντα. Αν θέλει να βάλει ριγέ μπλούζα με καρό σορτσάκι, άστο. Αν δίπλωσε τα καθαρά ρούχα και τα έχωσε κάτω από το κρεβάτι αντί για το συρτάρι, πάρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε τη ζωή σου.
Όταν διαλέγεις συνεχώς μάχες, το παιδί μπαίνει μόνιμα σε κατάσταση άμυνας. Αντίθετα, όταν του δίνεις μικρές επιλογές και χώρο να αποφασίζει, νιώθει ότι έχει έλεγχο στη ζωή του χωρίς να χρειάζεται να αντιδρά για τα πάντα. Μπορείς να του πεις να διαλέξει ποιο λαχανικό θα φάτε ή ποιο τετράδιο θέλει για το σχολείο. Αυτές οι μικρές αποφάσεις λειτουργούν πολύ πιο δυνατά απ’ όσο νομίζεις. Και κάτι ακόμα σημαντικό, τα παιδιά αλλάζουν πιο εύκολα συμπεριφορά όταν νιώθουν σύνδεση, όχι φόβο. Ένα παιδί που αισθάνεται ότι το ακούς, έχει λιγότερη ανάγκη να φωνάζει για να ακουστεί.
Το πιο δύσκολο κομμάτι στην ηλικία 6 έως 8 δεν είναι η αντίδραση του παιδιού. Είναι ότι εκείνη τη στιγμή δοκιμάζεται και η δική σου αντοχή. Γιατί είσαι κουρασμένος, δουλεύεις, τρέχεις, προσπαθείς να προλάβεις τα πάντα και ξαφνικά πρέπει να διαχειριστείς κι έναν μικρό άνθρωπο που διαπραγματεύεται ακόμη και το αν θα κάνει μπάνιο. Όμως αυτή η φάση κρύβει κάτι όμορφο.
Το παιδί αρχίζει να αποκτά προσωπικότητα, σκέψη, χιούμορ, αντιρρήσεις, χαρακτήρα. Δεν μεγαλώνεις ένα ρομπότ που υπακούει αθόρυβα, μεγαλώνεις έναν άνθρωπο που μαθαίνει πώς να σταθεί στον κόσμο. Και αυτό μερικές φορές είναι θορυβώδες, ακατάστατο και εκνευριστικό. Αλλά είναι και σημάδι ότι εξελίσσεται. Το ζητούμενο δεν είναι να μην αντιδρά ποτέ. Είναι να μάθει σιγά σιγά να εκφράζεται χωρίς να πληγώνει, να ακούει χωρίς να φοβάται και να νιώθει πως μέσα στο σπίτι του υπάρχει χώρος και για τα συναισθήματά του, όχι μόνο για τους κανόνες.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock