Κάπου ανάμεσα στα αγγλικά από τα τρία, τα καράτε, τη ρομποτική και το “να γίνει το παιδί σου το καλύτερο”, έχει χαθεί κάτι πολύ βασικό, ο χρόνος να είναι απλά παιδί. Και αν είσαι γονιός, το καταλαβαίνεις λίγο αργά, όταν βλέπεις το παιδί σου να αγχώνεται
Δεν θα έρθει να σου πει “μαμά πιέζομαι”, γιατί πολλές φορές δεν ξέρει καν να το εξηγήσει. Το σώμα και η συμπεριφορά του όμως θα στο δείξουν καθαρά. Ξαφνικά βλέπεις περισσότερο άγχος, εκνευρισμό, ή ακόμα και πλήρη απόσυρση. Μπορεί να μην θέλει να πάει σε δραστηριότητες που πριν αγαπούσε, να έχει πονοκεφάλους ή πόνους στην κοιλιά χωρίς λόγο, να φοβάται υπερβολικά την αποτυχία ή να θέλει να είναι τέλειο σε όλα. Άλλες φορές φαίνεται ως υπερκινητικότητα ή δυσκολία συγκέντρωσης. Αυτά δεν είναι “φάσεις”, είναι τρόποι που βρίσκει το παιδί για να σου πει ότι το φορτίο είναι μεγάλο. Αν τα δεις νωρίς, έχεις την ευκαιρία να χαμηλώσεις ταχύτητα πριν γίνει μόνιμη κατάσταση.
Πώς να το πας αλλιώς χωρίς να νιώθεις ότι μένει πίσω
Εδώ είναι το δύσκολο, γιατί πας κόντρα σε όλο το σύστημα που σου λέει ότι πρέπει να κάνεις περισσότερα. Η ουσία όμως είναι πιο απλή από όσο νομίζεις. Άφησε χώρο για βαρεμάρα, γιατί εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα. Μείωσε τις δραστηριότητες, όχι για να στερήσεις ευκαιρίες, αλλά για να δώσεις βάθος σε αυτές που μένουν. Μην γεμίζεις κάθε κενό με οθόνες, δώσε του χρόνο να παίξει ελεύθερα, να φανταστεί, να βαρεθεί ακόμα και λίγο. Άκου τι θέλει πραγματικά, όχι τι “θα του κάνει καλό” θεωρητικά. Και κυρίως, δείξε του με το δικό σου παράδειγμα ότι η αξία του δεν μετριέται με επιδόσεις. Όταν σε βλέπει να ζεις πιο ισορροπημένα, παίρνει άδεια να κάνει το ίδιο.
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα τέλεια για να μεγαλώσεις ένα παιδί που θα νιώθει καλά με τον εαυτό του. Χρειάζεται να είσαι παρών, να παρατηρείς και να διορθώνεις την πορεία όταν βλέπεις ότι κάτι ξεφεύγει. Το παιδί σου δεν χρειάζεται να είναι μπροστά από την ηλικία του, χρειάζεται να είναι μέσα στην ηλικία του. Εκεί χτίζονται οι βάσεις για όλα τα υπόλοιπα, για τη χαρά, για την ανθεκτικότητα, για την αυτοπεποίθηση. Και όσο κι αν σου φαίνεται ότι ο κόσμος τρέχει, το παιδί σου δεν είναι αγώνας δρόμου. Είναι μια διαδρομή που αξίζει να τη ζήσεις μαζί του, χωρίς να βιάζεσαι να φτάσεις στο επόμενο στάδιο.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock