Η ψυχοθεραπεία δεν είναι ένας μηχανισμός απομάκρυνσης του πόνου. Δεν είναι στρατηγική για να πάψεις να νιώθεις. Δεν υπόσχεται να εξαφανίσει το άγχος, τον θυμό ή τη ντροπή, ούτε σε εκπαιδεύει να γίνεις ατσαλάκωτος συναισθηματικά. Αντιθέτως, σε προσκαλεί να στρέψεις την προσοχή σου προς τα μέσα και να μείνεις εκεί, ακόμα κι όταν αυτό που συναντάς είναι θολό, επώδυνο ή τρομακτικό.
Η σύγχρονη κουλτούρα μας εκπαιδεύει να πιστεύουμε στη λογική, να υπεραναλύουμε, να ερμηνεύουμε τα πάντα. Η λογική είναι ασφαλής. Είναι προβλέψιμη. Όμως η ζωή δεν είναι. Και τα συναισθήματα δεν είναι παράπλευρες απώλειες, αλλά ενδείξεις ότι κάτι μέσα μας κινείται – ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Τα συναισθήματα δεν είναι αδυναμία ή βάρη που πρέπει να αποτινάξουμε, αλλά σήματα που ζητούν να γίνουν κατανοητά. Και τότε αρχίζει η αλλαγή: όταν πάψεις να πολεμάς το μέσα σου και αρχίσεις να στέκεσαι δίπλα του. Η ψυχοθεραπεία, τελικά, δεν σου μαθαίνει να ελέγχεις — αλλά να συμφιλιώνεσαι με το ανθρώπινο, μ τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κείμενο: Μαρίνα Μόσχα